Το θάρρος της αναστάσεως έχουμε ανάγκη στους δύσκολους καιρούς μας

Του Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέου
Μόλις πού ξημέρωνε στήν ερουσαλήμ, στήν προφητοκτόνο πόλη. Μέσα στό μισοσκόταδο το πρωϊνο τς Κυριακς – « λίαν πρωί τς μις σαββάτων » ( Μάρκ. ιστ΄ 2 ) – μερικές γυναικεες μορφές διασχίζουν θόρυβα τούς δρόμους. Σέ λίγο, περννε τά τείχη κι’ νηφορίζουν πρός τόν Γολγοθᾶ,τόν μέχρι τότε σήμαντο λόφο, πού μως μελλε νά γίνη πιό ψηλός καί πό τά μαλάϊα. Γιατί κε, πρίν πό τρες μέρες εχε παιχθ τό Θεο Δρᾶμα : Σταύρωση το ησο Χριστο. λλά καί γιατί « ν ν τ τόπῳ που σταυρώθη ( Κύριος ) κπος , καί ν τ κήπῳ μνημεον καινόν, ν οδέπω οδείς τέθη », πως μς πληροφορε εαγγελιστής ωάννης ( ωάν. ιθ΄ 41). Δηλαδή, κοντά στόν τόπο τς σταυρώσεως πρχε νας κπος καί μέσα στόν κπο, πού
νκε στόν ωσήφ τόν πό ριμαθαίας, πρχε νας καινούργιος τάφος στόν ποο, μέχρι τότε, κανένας δέν εχε νταφιασθ. Σ’ ατό , λοιπόν, τό μνημεο, βιαστικά, νταφίασαν τόν ησο, πειδή ταν κοντά, λλά καί πειδή σέ λίγο θά ξημέρωνε ορτή το βραϊκο Πάσχα (ωάν. ιθ΄ 42).
-Β-
            Ο εσεβες γυνακες πού εχαν κολουθήσει τόν ησο πό τήν Γαλιλαία μέχρι τόν Γολγοθᾶ,   « θεάσαντο τό μνημεον καί ς τέθη τό σμα ατο » (Λουκ κγ΄ 55). πεσήμαναν προσεκτικά τόν χρο τς ταφς το Κυρίου. Κι’ ταν γύρισαν στήν πόλη τοίμασαν ρώματα γιά ν’ λείψουν τό σμα το Διδασκάλου, πως συνήθιζαν ο ουδαοι κείνη τήν ποχή. πειδή, μως, τήν λλη μέρα (το Σαββάτου) ταν τό βραϊκό πάσχα, μειναν κλεισμένες στό σπίτι, πειδή τό Σάββατο ταν μέρα ργίας. λλά τήν λλη μέρα, ξημερώματα, ξεκίνησαν νά πνε στόν Γολγοθᾶ γιά νά πιτελέσουν τό ερό τους ργο πρός τόν νεκρό (πως πίστευαν) Διδάσκαλό τους. Δέν τίς φόβιζε τό πρωϊνό μισοσκόταδο, οτε ρημιά τν δρόμων. να μόνο πρόβλημα τίς πασχολε : «Τίς ποκυλίσει μῖν τόν λίθον κ τς θύρας το μνημείου ; » Ποιός θά παραμερίση τήν μεγάλη καί βαρειά πέτρα πού φραζε τήν εσοδο το τάφου ; Ατό βλεπαν σάν τό μοναδικό μπόδιο, γιατί γνοοσαν τι στόν τάφο εχε τοποθετηθ στρατιωτική φρουρά, πειδή ο ρχιερες καί ο γραμματες φοβοντο μήπως ο μαθητές κλέψουν τό σμα το ησο καί διαδώσουν κατόπιν τι ναστήθηκε (Μάτθ. κζ΄ 62-66).
-Γ-
            Μέ ατόν, λοιπόν, τόν προβληματισμό συνέχισαν τήν πορεία τους. λλά ταν φθασαν στόν Γολγοθᾶ καί στόν τόπο τς ταφς ντίκρυσαν να θαυμαστό θέαμα : « Θεωροῦσιν τι ποκεκύλισται λίθος· ἦν γάρ μέγας σφόδρα » (Μάρκ. ιστ΄4). Βλέπουν τι λίθος, καί ρκετά μεγάλος λίθος, εχε ποτραβηχτ, φήνοντας λεύθερη τήν εσοδο στόν τάφο. Οτε, μως, καί στρατιωτική φρουρά ταν κε διότι λίγο προτο φθάσουν ο Μυροφόρες « σεισμός γένετο μέγας· γγελος γάρ Κυρίου καταβάς ξ ορανο προσελθών πεκύλισε τόν λίθον πό τς θύρας καί κάθητο πάνω ατοπό δέ το φόβου ατο σείσθησαν ο τηροντες καί γένοντο σεί νεκροί » ( Ματθ. κη΄ 2,4). γινε σχυρός σεισμός · διότι νας γγελος πού κατέβηκε πό τόν Ορανό παραμέρισε τόν λίθο πό τήν θύρα καί κάθησε πάνω του. Ο στρατιτες δέ τρομοκρατήθηκαν τόσο, στε πεσαν κάτω σάν πεθαμένοι. ταν  συνλθαν τρεξαν στούς ρχιερες καί νακοίνωσαν τά διατρέξαντα. Κι’ κενοι, θεόφοβοι πως σαν, τούς δωροδόκησαν καί τούς συμβούλεψαν νά διαδώσουν τι τήν ρα πού κοιμόντουσαν, ο μαθητές το ησο κλεψαν τό σμα του. ταν τό πρτο ψέμα καί πρώτη συκοφαντία νάντια στήν νάσταση το Χριστο.
-Δ-
            Καί κριβς ατήν τήν νάσταση σπευσαν ο εσεβες Μυροφόρες νά ναγγείλουν στούς ποστόλους, σύμφωνα μέ τήν ντολή πού λαβαν πό τόν γγελο μέσα στό Μνημεο. Βέβαια, στήν ρχή ο πόστολοι φάνηκαν δύσπιστοι στίς πληροφορίες τν γυναικῶν :               « φάνησαν σεί λρος τά ρήματα ατν, καί πίστουν ατας » (Λουκ κδ΄11) , μς πληροφορε Εαγγελιστής Λουκς. Γυναικεες νόητες φλυαρίες. τσι νόμιζαν. λλά Κύριος μέ λλεπάλληλες μφανίσεις Του τούς πεισε κράδαντα τι νέστη κ τν νεκρν. Καί σ’ ατό τό κήρυγμα τς ναστάσεως το ησο Χριστο θεμελίωσαν τό κήρυγμά τους πρός τούς ουδαίους καί τούς εδωλολάτρες τονίζοντας τι,    « ε Χριστός οκ γήγερται, κενόν ρα τό κήρυγμα μν, κενή δέ καί πίστις μν » (Α΄ Κορ. ιε΄ 14). ν, δηλαδή, Χριστός δέν ναστήθηκε, εναι χωρίς πραγματικό περιεχόμενο καί χωρίς νόημα τό κήρυγμά μας, λλά καί πίστη σας εναι κούφια καί χωρίς οσιαστικό περιεχόμενο, φο τό κήρυγμά μας καί πίστη σας χει θεμέλιο καί βάση τήν νάσταση το Χριστο.
-Ε-
            Ναί, γαπητοί μου Χριστιανοί, νάσταση το Κυρίου ησο Χριστο εναι τό τράνταχτο θεμέλιο τῆς Πίστης μας καί τς γίας μας κκλησίας, πού τά ποια μπόδια τά παραμερίζει καί γεμίζει λπίδα καί θάρρος τίς ψυχές. Ατή τήν λπίδα καί ατό τό θάρρος τό χουμε, διαίτερα σήμερα, στούς πολύ δύσκολους καιρούς μας, νάγκη, καί μεγάλη μάλιστα. Γι’ ατό νά στηριζώμαστε λόψυχα στήν νάσταση το Κυρίου μας ,νά ζομε μέ μετάνοια καί πνευματική ζωή. Καί ο καλές μέρες θά ξανάλθουν, καί λλάδα μας θά στέλνῃ παντο τό λπιδοφόρο μήνυμα : ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Χρόνια πολλά, για, ναστάσιμα σέ λους.

Διάπυρος εὐχέτης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
 Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης  Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ